Na tej stronie
Klasyfikacja wiekowa programów TV to oznaczenia, które mówią, dla kogo jest przeznaczony dany program i dlaczego. W Stanach Zjednoczonych wynika ona z TV Parental Guidelines, które przewidują sześć kategorii wiekowych: TV-Y, TV-Y7, TV-G, TV-PG, TV-14 i TV-MA. Większość oznaczeń może też zawierać litery zwane deskryptorami treści, np. V oznaczające przemoc. Jeśli prowadzisz serwis streamingowy, musisz pokazywać kategorię przy każdym tytule i na jej podstawie ograniczać, co może oglądać każdy profil widza.
Ten przewodnik wyjaśnia, co oznacza każda kategoria i każdy deskryptor, kto je nadaje i gdzie je pokazywać. Opisuje też, jak klasyfikować duży katalog za każdym razem według tych samych zasad.
Co oznacza klasyfikacja wiekowa programów TV?
Klasyfikacja wiekowa programów TV mówi Ci dwie rzeczy. Kategoria wiekowa określa, dla jakiej grupy wiekowej program jest odpowiedni. Deskryptory treści mówią, jakiego rodzaju treści zdecydowały o tej kategorii. Tak system opisuje FAQ TV Parental Guidelines. Sześć kategorii, od najmłodszej widowni wzwyż, to TV-Y, TV-Y7, TV-G, TV-PG, TV-14 i TV-MA.
Oznaczenie | Co oznacza | Dla kogo |
|---|---|---|
TV-Y (wszystkie dzieci) | Przeznaczony dla wszystkich dzieci, także w wieku od 2 do 6 lat. Nie powinien przestraszyć młodszych dzieci. | Najmłodsze dzieci |
TV-Y7 (dla starszych dzieci) | Przeznaczony dla dzieci od 7 lat. Może zawierać łagodną przemoc fantastyczną lub komediową albo przestraszyć dzieci poniżej 7 lat. | Dzieci od 7 lat |
TV-Y7-FV (przemoc fantastyczna) | Program TV-Y7, w którym przemoc fantastyczna może być bardziej intensywna lub bardziej agresywna niż w innych programach tej kategorii | Dzieci od 7 lat, według uznania rodzica |
TV-G (widownia ogólna) | Większość rodziców uzna go za odpowiedni dla każdego wieku. Mało przemocy lub jej brak, brak wulgarnego języka i mało dialogów lub sytuacji o charakterze seksualnym albo ich brak. | Wszystkie grupy wiekowe, choć program nie powstał specjalnie dla dzieci |
TV-PG (zalecany nadzór rodzicielski) | Treści, które rodzice mogą uznać za nieodpowiednie dla młodszych dzieci. Mogą zawierać dwuznaczne dialogi (D), sporadyczny wulgarny język (L), niektóre sytuacje o charakterze seksualnym (S) lub umiarkowaną przemoc (V). | Rodziny, w których rodzic ogląda razem z młodszymi dziećmi |
TV-14 (stanowcze ostrzeżenie dla rodziców) | Treści, które wielu rodziców uzna za nieodpowiednie dla dzieci poniżej 14 lat. Mogą zawierać wyraźnie dwuznaczne dialogi (D), mocno wulgarny język (L), intensywne sytuacje o charakterze seksualnym (S) lub intensywną przemoc (V). | Widzowie od 14 lat |
TV-MA (tylko dla dorosłych) | Przeznaczony dla dorosłych i może być nieodpowiedni dla dzieci poniżej 17 lat. Może zawierać rażąco nieprzyzwoity język (L), dosłowne sceny seksu (S) lub drastyczną przemoc (V). | Dorośli |
Te definicje pochodzą z przygotowanego przez radę do druku przewodnika po kategoriach TV Parental Guidelines.
Deskryptory treści dodają powód przyznania danej kategorii:
Deskryptor | Znaczenie |
|---|---|
D | Dwuznaczne dialogi (zwykle rozmowy o seksie) |
L | Wulgarny lub prostacki język |
S | Sytuacje o charakterze seksualnym |
V | Przemoc |
FV | Przemoc fantastyczna (tylko programy dla dzieci, stosowana z TV-Y7) |
Kto nadaje kategorie wiekowe programom TV i jak działają deskryptory treści?
Kategorie nadają same sieci telewizyjne i kablowe albo producenci programu. Nikt ich do tego nie zobowiązuje. Rada TV Parental Guidelines Monitoring Board, w której skład wchodzą eksperci z branży i przedstawiciele organizacji działających w interesie publicznym, dba o to, by klasyfikacja była możliwie jednolita i spójna. Rozpatruje też skargi dotyczące konkretnych kategorii. Tak podaje strona główna TV Parental Guidelines.
Historia systemu wyjaśnia, jak działa on dziś. Wytyczne ogłoszono 19 grudnia 1996 r., a zaczęto je stosować 1 stycznia 1997 r. Deskryptory treści dodano 1 sierpnia 1997 r., po apelach o więcej informacji o treściach. Te dane historyczne pochodzą z artykułu Wikipedii o TV Parental Guidelines.
Trzy zasady z FAQ rady warto przenieść do własnego katalogu:
Kategoria dotyczy każdego odcinka. Jeden serial może mieć różne kategorie w kolejnych odcinkach.
Każda wersja dostaje własną kategorię. Program zmontowany na potrzeby innego kanału jest klasyfikowany w wersji, która trafia na antenę.
Niektóre treści są wyłączone. Wiadomości i sport są zwolnione z klasyfikacji. Programy religijne i telezakupy zwykle nie mają kategorii. Reklamy nie są klasyfikowane.
Czy serwisy streamingowe muszą klasyfikować swoje treści?
TV Parental Guidelines są dobrowolne. Wikipedia określa ten system jako samoregulację przyjętą przez amerykańską branżę telewizyjną. FAQ rady podaje, że sieci lub producenci klasyfikują swoje programy dobrowolnie. Jak wyjaśnia przewodnik rady po kategoriach, klasyfikacja współpracuje z V-chipem, urządzeniem wbudowanym w większość telewizorów, oraz z kontrolą rodzicielską w dekoderach kablowych i satelitarnych, które blokują programy według kategorii.
Przytoczone tu źródła dotyczą telewizji naziemnej i kablowej. Nie ustanawiają zasad dla serwisów streamingowych. Jeśli sprzedajesz w kilku krajach, przed startem sprawdź, czego oczekuje każdy rynek.
W praktyce narzędzia filtrujące według kategorii potrzebują kategorii przy każdym tytule, aby mieć według czego filtrować.
Gdzie serwis streamingowy powinien pokazywać kategorię każdego tytułu?
Pokazuj kategorię wszędzie tam, gdzie widz decyduje, co obejrzeć, i przed rozpoczęciem odtwarzania. W telewizji naziemnej ikona kategorii pojawia się w lewym górnym rogu ekranu przez pierwsze 15 sekund programu. Jeśli program trwa dłużej niż godzinę, ikona pojawia się ponownie na początku drugiej godziny – podaje FAQ rady. Serwis streamingowy nie ma ramówki kanału, więc tę rolę pełni ekran szczegółów tytułu.
Odtwarzacz Vodlix z Twoją marką ma blok szczegółów, który pokazuje nazwę, plakat, opis i kategorię wiekową każdego tytułu. Ten sam katalog działa w przeglądarce, na iOS, Androidzie, Android TV, Fire TV, Apple TV, Roku oraz telewizorach Samsung i LG, z obsługą przesyłania przez Chromecast i AirPlay. Kategoria ustawiona raz pojawia się więc na każdym ekranie, na którym publikujesz. Jakie aplikacje obejmuje każdy plan, sprawdzisz na stronie z cennikiem Vodlix.
Jak kategorie wiekowe decydują o tym, co może oglądać każdy profil widza?
W serwisie streamingowym kategorie wiekowe działają razem z poziomem dojrzałości ustawionym w każdym profilu widza oraz kodem PIN, który nie wpuszcza dzieci do profili dorosłych. Telewizyjnym odpowiednikiem jest V-chip, który blokuje programy według kategorii i wymaga hasła do zmiany ustawień – podaje FAQ rady.
W Vodlix każdy widz korzystający ze wspólnego konta ma własny profil. Każdy profil ma własną historię oglądania, sekcje Moja lista i Kontynuuj oglądanie, poziom dojrzałości i opcjonalny kod PIN. Limit dojrzałości profilu i kod PIN uniemożliwiają dzieciom otwieranie profili dorosłych na stronie internetowej i w aplikacjach TV. Jak to działa, zobaczysz na stronie funkcji kontroli rodzicielskiej i stronie funkcji wyboru profilu.
Dlatego nadaj kategorię każdemu tytułowi, zanim zostanie opublikowany.
Jak spójnie nadać kategorie wiekowe całemu katalogowi?
Aby spójnie sklasyfikować cały katalog, potrzebujesz spisanych zasad, kategorii dla każdego odcinka i osoby, która zatwierdza każdą z nich. Według strony rady poświęconej kategoriom nadawcy właśnie w ten sposób codziennie klasyfikują tysiące godzin programów, z pomocą dedykowanego personelu.
Wybierz jeden system klasyfikacji dla każdego rynku i stosuj dokładnie jego oznaczenia, np. od TV-Y do TV-MA w USA.
Spisz własne wytyczne. Podaj przykłady tego, co w Twoich treściach przesuwa tytuł z jednej kategorii do następnej – niezależnie od tego, czy są to zajęcia fitness, lekcje, programy religijne różnych tradycji, czy seriale dramatyczne.
Klasyfikuj każdy odcinek, nie tylko serial. Następnie na potrzeby przeglądania nadaj serialowi kategorię jego najbardziej dojrzałego odcinka.
Zapisuj deskryptory (D, L, S, V, FV) obok oznaczenia, aby widzowie i rodzice widzieli, dlaczego tytuł otrzymał daną kategorię.
Klasyfikuj każdą zmontowaną wersję osobno. Skrócona wersja to na potrzeby klasyfikacji osobny tytuł.
Niech tytuły na granicy kategorii sprawdza druga osoba, a uzasadnienie każdej kategorii zapisuj.
Przechowuj kategorie w tym samym miejscu co pozostałe metadane tytułu, aby zawsze mu towarzyszyły. Na stronie funkcji zarządzania metadanymi zobaczysz, gdzie znajdują się one w Vodlix.
Jak AI może proponować kategorię wiekową, którą zatwierdza człowiek
AI może przygotować pierwszą propozycję, ale decyzję podejmuje człowiek. Vodlix Intel ogląda i słucha każdego filmu, a następnie proponuje jego kategorię wiekową wraz z tytułem, opisem, tagami, kategorią i językiem mówionym. Twój zespół akceptuje każdą sugestię, zanim zostanie opublikowana. Nic, co zaproponuje AI, nie zostanie opublikowane, dopóki ktoś tego nie zaakceptuje jednym kliknięciem.
To przydaje się przy dużym katalogu. Recenzent zaczyna od sugestii zamiast od pustego pola, porównuje ją z wewnętrznymi wytycznymi, a potem akceptuje ją lub zmienia. Więcej przeczytasz na stronie Vodlix Intel.
Twój następny krok
Jeśli przygotowujesz katalog do startu, możesz wypróbować kategorie wiekowe, profile i kody PIN na własnych tytułach. Rozpocznij 14-dniowy bezpłatny okres próbny.
Najczęściej zadawane pytania
Jakie są kategorie wiekowe w TV i co oznaczają?
Amerykańskie TV Parental Guidelines przewidują sześć kategorii wiekowych: TV-Y (wszystkie dzieci), TV-Y7 (dzieci od 7 lat), TV-G, TV-PG, TV-14 i TV-MA. Deskryptory treści wyjaśniają, dlaczego tytuł otrzymał daną kategorię: D oznacza dwuznaczne dialogi, L wulgarny lub prostacki język, S sytuacje o charakterze seksualnym, V przemoc, a FV przemoc fantastyczną w programach TV-Y7.
Jaka jest najwyższa kategoria wiekowa w TV?
TV-MA to najwyższa kategoria w amerykańskich TV Parental Guidelines. Jest ostatnią i najbardziej dojrzałą z sześciu kategorii wiekowych, które zaczynają się od TV-Y dla małych dzieci i prowadzą przez TV-14 aż do TV-MA.
Gdzie można sprawdzić kategorię wiekową programu TV?
W telewizji naziemnej ikona kategorii pojawia się w lewym górnym rogu ekranu przez pierwsze 15 sekund programu i ponownie na początku drugiej godziny. Wiele kanałów pokazuje ją także po przerwach reklamowych. Kategorie pojawiają się również w programach telewizyjnych i ekranowych przewodnikach po programach. W serwisie streamingowym sprawdź ekran szczegółów tytułu, zanim włączysz odtwarzanie.
Czy serwisy streamingowe muszą klasyfikować swoje treści?
Amerykańskie TV Parental Guidelines to dobrowolny system samoregulacji: sieci i producenci sami klasyfikują swoje programy. Źródła na jego temat opisują telewizję naziemną i kablową, dlatego sprawdź, czego oczekuje każdy rynek, na którym sprzedajesz. W praktyce serwis streamingowy potrzebuje kategorii przy każdym tytule, aby limity w profilach działały.
Jak nadać kategorie wiekowe całemu katalogowi?
Wybierz jeden system klasyfikacji dla każdego rynku i spisz wewnętrzne wytyczne z przykładami. Klasyfikuj każdy odcinek i każdą zmontowaną wersję, zapisuj deskryptory treści i niech każdą kategorię zatwierdza człowiek. Narzędzie AI, takie jak Vodlix Intel, może zaproponować kategorię wiekową każdego tytułu na podstawie filmu, a Twój zespół akceptuje ją przed publikacją.
Czy reklamy, wiadomości i sport mają kategorie wiekowe?
Nie. Zgodnie z TV Parental Guidelines wiadomości i sport są zwolnione z klasyfikacji, a reklamy nie są klasyfikowane, więc nie da się ich blokować według kategorii. Programy religijne i telezakupy zwykle również nie mają kategorii.
Podobał Ci się ten artykuł?
Zapisz się, aby otrzymywać najnowsze wiadomości, strategie i insighty o biznesach subskrypcyjnych prosto na skrzynkę.



